Najpierw musimy sobie uzmysłowić, że nie ma czegoś takiego, jak niepożądane uruchomienie zabezpieczenia ciśnienia oleju. Uruchomienie zabezpieczenia ostrzega o występującym problemie. Nie należy kasować alarmu w systemie przed kontrolą oleju we wzierniku i zapisaniu jego poziomu. Jeśli poziom oleju spadnie poniżej wziernika, należy sprawdzić szczelność systemu lub obecność oleju w parowniku. Sprawdzić, czy nie ma problemów z powrotem oleju. Można temu zaradzić, stosując dłuższe lub częstsze cykle odszraniania, ograniczając krótkie cykle pracy sprężarki, zapobiegając niedostatecznemu napełnieniu czynnikiem chłodniczym, usuwając problemy z rurociągami itp. Jeśli zostanie podjęta decyzja o dodaniu oleju, należy go usunąć po rozwiązaniu problemu.

Jeśli poziom oleju znajduje się powyżej wziernika, należy sprawdzić, czy czynnik chłodniczy nie rozcieńczył się w oleju. Na zalewanie ciekłym czynnikiem wskazuje brak przegrzania na ssaniu sprężarki. Zaleca się, aby oddzielić czynnik chłodniczy od oleju, nagrzewając olej grzałką karteru na kilka godzin przed uruchomieniem lub przez wielokrotne szybkie włączanie i wyłączanie sprężarki (impulsowanie), aż do zmniejszenia pienienia. Należy pamiętać, że zawór serwisowy ssania nie powinien być zamknięty przy impulsowaniu sprężarki. Jeśli zawór jest zamknięty, czynnik chłodniczy i olej mogą doprowadzić do wybuchu (uruchomienie przy zalanej sprężarce), gdyż jest mniej miejsca na początkowy wzrost ciśnienia.

Jeśli poziom oleju znajduje się w obrębie wziernika, można sprawdzić, czy olej nie jest zbyt gorący. Można to ustalić, sprawdzając temperaturę przewodu tłocznego w odległości 15 cm od króćca tłocznego. W tej odległości maksymalna temperatura powinna wynosić 110°C. Wyższa temperatura oznacza, że temperatura w cylindrze wynosi ponad 150°C, co może powodować uruchomienie zabezpieczenia ciśnienia oleju. Jeśli olej pieni się nadmiernie, to może być rozcieńczony przez czynnik chłodniczy, czego powodem może być nadmierny powrót ciekłego czynnika do sprężarki. W przypadku sprężarek półhermetycznych chłodzonych czynnikiem chłodniczym problemem może być nadmierne ciśnienie w karterze sprężarki. Źródłem problemu jest przegrzewanie, powodujące nadmierne ciśnienie w karterze wywołane upustem gazu na tłoku przy niskim obciążeniu. Problem można stwierdzić, mocując zestawy manometrów do karteru i przewodu ssawnego. Kiedy sprężarka pracuje, należy rozpocząć powolne domykanie zaworu serwisowego na ssaniu. Wskaźniki manometrów powinny pokazywać jednakowy spadek ciśnienia, aż zawór będzie całkowicie domknięty. Punkt, w którym ciśnienie w karterze przestaje spadać, wykazuje, że ciśnienie karteru przekracza ciśnienie przedmuchu.

Przegrzewanie następuje, gdy olej w sprężarce jest podgrzany do punktu, w którym traci swoje właściwości smarne. Jeszcze wyższa temperatura powoduje rozpad chemiczny oleju. Główne powody przegrzewania ze względu na temperatury tłoczenia to:

• niskie ciśnienie ssania
• wysokie ciśnienie skraplania
• wysoki stopień sprężania.

Niskie ciśnienie ssania to zwykle wynik nieprawidłowych ustawień wyłączników, spadku ciśnienia w przewodzie ssawnym, niskiego obciążenia lub utrudnionego działania wężownicy parownika. Duże ciśnienie skraplania może być spowodowane przez niewystarczający przepływ powietrza przez skraplacz, zbyt mały rozmiar przewodu tłocznego/skraplacza, zbyt dużą ilość czynnika chłodzącego lub obecność gazów nieskraplających się w układzie. Wysokie stopnie sprężania wynikają z jednoczesnego niskiego ciśnienia ssania i wysokiego ciśnienia skraplania. W przypadku, gdy sprężarka obsługiwana jest zgodnie z wytycznymi producenta, stan taki nie stanowi problemu. Firma Emerson zaleca kontrolowanie temperatur przewodu tłocznego, co pozwoli ustalić, czy sprężarce nie grozi przegrzanie. Zwykle temperatura przewodu tłocznego nieprzekraczająca 107,2°C zapewnia długi okres eksploatacji sprężarki.

Możliwe przyczyny obejmują:

• zbyt duży rozmiar sprężarki w stosunku do obciążenia
• granice zakresu włączania i wyłączania cyklu niskiego ciśnienia są położone zbyt blisko siebie
• zbyt mały rozmiar parownika lub przewodu ssawnego
• nieszczelność w zaworze elektromagnetycznym przewodu cieczowego
• nieregularne działanie regulatora pływakowego oleju
• sprężarka wykazuje dużą lub niewielką nieszczelność wewnętrzną.

W wielu przypadkach wymiana sprężarki nie przyczyni się do zmniejszenia hałasu; zaleca się, aby najpierw sprawdzić inne możliwe źródła hałasu, zanim będzie rozważana wymiana sprężarki. Hałas wywoływany przez systemy klimatyzacji może mieć następujące przyczyny:

• hałas sprężarki rozchodzący się w powietrzu
• drgania elementów systemu, takich jak przewody z czynnikiem chłodniczym, panele obudowy itp.
• wentylator wewnętrzny/zewnętrzny. Ze względu na interakcje pomiędzy tymi źródłami dźwięku, czasami trudno ustalić na słuch dokładną przyczynę nadmiernego hałasu. Zwykle sprężarka nie jest główną przyczyną hałasu, jeśli hałas słychać tylko w pomieszczeniu lub jeśli jest ciągle słyszalny, mimo że pracuje tylko wentylator. Więcej informacji na ten temat można znaleźć na stronie dotyczącej osłon dźwiękoszczelnych.

Najprostszym sposobem, aby zredukować przygasanie świateł spowodowane przez spadek napięcia przy rozruchu sprężarki jest zastosowanie kondensatora rozruchowego i przekaźnika. Kondensator i przekaźnik skracają czas, przez jaki sprężarka pozostaje w stanie zwarcia, co powoduje skrócenie czasu przygaszenia żarówek oraz akceptowalne migotanie.

Więcej informacji na ten temat można znaleźć w punkcie „Elementy rozruchowe jednofazowych sprężarek spiralnych” w Informacjach Technicznych.

Przegrzanie przy parowniku należy sprawdzać tak blisko końca wężownicy, jak to możliwe (najlepiej przy termicznej czujce pomiarowej zaworu rozprężnego). Zmierzyć ciśnienie w tym miejscu, korzystając z otworu piezometrycznego lub zaworu Schradera. Wartość pomiaru przeliczyć na temperaturę nasycenia i porównać z rzeczywistą temperaturą uzyskaną w pobliżu czujki pomiarowej.

Przegrzanie sprężarki należy sprawdzać tylko przy sprężarce. Zmierzyć ciśnienie ssania przy zaworze serwisowym i przeliczyć je na temperaturę nasycenia. Porównać ten wynik z rzeczywistą temperaturą uzyskaną w odległości około 15 cm od początku przewodu ssawnego.

Dochładzanie przy parowniku należy sprawdzać tak blisko wlotu miernika parownika, jak to możliwe. Zmierzyć ciśnienie przewodu cieczowego w pobliżu wlotu urządzenia pomiarowego i przeliczyć tę wartość na temperaturę nasycenia. Uzyskany wynik porównać z rzeczywistą temperaturą zmierzoną w tym samym punkcie, gdzie było mierzone ciśnienie.

Nadciśnienie oleju powinno umożliwiać porównanie rzeczywistych sił, które działają na pompę olejową. Dotyczy to ciśnienia na wyjściu z pompy olejowej i ciśnienia karteru (nie ciśnienia ssania). Ciśnienie ssania w sprężarce półhermetycznej chłodzonej czynnikiem chłodniczym może wykazywać różnicę kilku psi w porównaniu z rzeczywistym ciśnieniem karteru. Dotyczy to zwłaszcza układów dwustopniowych, gdzie na karter sprężarki działa ciśnienie pośrednie. Umieścić zestaw manometrów na wylocie pompy oraz na karterze sprężarki – uzyskana różnica to nadciśnienie oleju.